EKSTREMALNIE I BOGATO NA WIŚLE

Jak pisałem rzadko w jednym roku odwiedzam te same miejsca na rzece . Tym razem zawitałem na Wisłę, do Wólki Gołębskiej pod Dęblinem. Mimo , ze prognoza o stanie wód zapowiadała nagły przybór stany rzeki, zaryzykowałem. Po zanęceniu moją mieszanką na krąpie i leszcze ( tylko topiony biały i pinka), czekałem około 10 minut na pierwsze branie. Kosz miałem ustawiony pół metra od linii brzegowej z uwagi na prognozę podwyższania się stanu rzeki. Po godzinie , zmuszony byłem wstać z kosza i podnieć go o 20 centymetrów do góry , gdyż woda zaczynała dotykać podpórki na stopy. Uciąg wzrósł , początkowo łowiłem zestawem skrzydełko Vimba 3,6 g. Kończyłem łowienie takim spławikiem lecz o gramaturze 6,2 g. Po kolejnej godzinie łowienia woda zaczęła podmywać mi stopy. Musiałem zdjąć buty i skarpetki , ma bosaka podnosiłem kosz o kolejne 15 centymetrów do góry. W tym momencie ryby brały jak szalone. Kończyłem łowienie,  gdy cały dobytek , wiadra i kubły oraz tuby z topami zaczynała pochłaniać woda.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Jak czapla brodziłem na bosaka po brzegu i zbierałem pospiesznie swój sprzęt. Wysypane z siatki ryby prawie w całości wypełniły 17 litrowe wiaderko zanętowe.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Złowiłem 143 ryby. Jedną płoć, trzy niewymiarowe klenie , certę , pozostałe to krąpie. Piękne Wiślane , tych małych złowiłem zaledwie 40- sztuk.  Zestaw obciążony był dwu punktowo , haczyk z przyponem 20 centymetrów, śrucina informacyjna i po 25 centymetrach obciążenie w postaci oliwki 5 gram podpartej śrucinami.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Dzisiejsza wyprawa na ryby to tak zwane ekstremalne wędkarstwo. Fajna przygoda i mnóstwo ryb.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Jutro zaatakuję rzekę Wieprz , jestem pełen obaw , czy jak ostatnio ukleje nie dadzą mi spokojnie łowić.

Pozdrawiam czytelników DZIADEK.

DONĘCANIE – KIEDY JAK I ILE ???????????

To temat a raczej pytanie , które nurtuje większość wędkarzy i zawodników. Nawet Ci najbardziej doświadczeni , czasami zastanawiają się nad taktyką donęcania. Podstawowy czynnik wpływający na donęcanie to intensywność żerowania ryb oraz ich apetyt. Nie jest to jednak tak proste i jednoznaczne. Złotym środkiem było by osiągnięcie takiej sytuacji, gdy po położeniu zanęty zasadniczej (wstępne nęcenie), nie trzeba by było absolutnie donęcać podczas całego okresu połowu. Podstawa , to właśnie prawidłowe i umiejętne podanie zanęty zasadniczej, która powinna rozmywać się w kilku szybkościach , a zawarte w niej mięso , powinno uwalniać się tak by ryby trzymać w łowisku a nie skarmić stada. Przesada w ilości mięsa powoduje czasami przekarmienie małych i nielicznych ryb. W innym przypadku , zbyt ubogie podanie mięsa może spowodować u ryb zniechęcenie naszym ,,stołem biesiadnym” i wędrówkę w poszukiwaniu innego dogodnego miejsca z ,,bogato zastawionym stołem”. Czasami zbyt późne donęcenie powoduje , że ryb już nie sprowadzimy lub będziemy czekać na nie dłuższy czas. Drobne ryby potrzebują częstych małych porcji zanęty i robactwa. Większe ryby należy przywołać i przygotować im  ,,suto zastawiony stół biesiadny”. Ewentualne donęcenie powinno być pewnego rodzaju powtórką z nęcenia wstępnego, jednak z większą ilością mięsa przy mniejszej ilości zanęty. Przywoływanie podczas donęcania powinno zawsze zawierać chmurkę (smugę ). Należy zapamiętać im więcej mamy ryb w łowisku, tym więcej im trzeba ,,sypać na głowę”. Im większe ryby tym grubsze i bardziej treściwe mięso powinny zawierać kulki zanęty. Czasami w pogoni za dużymi rybami zapominacie o drobnicy która daje również punkty podczas zawodów. Położenie siekanej glizdy i kastera nie pomoże w skutecznym i rytmicznym łowieniu płotek czy małych krąpi. Innym razem zapominając o leszczach podajecie często ziemię z dżokersem ( z kubka zanętowego), więc szanse na złowienie przyzwoitych leszczy są znikome. Na wodzie stojącej podczas wiosennych połowów płotek i drobnych krąpi donęcam  często małymi porcjami , bardzo drobną zanętą z dużą ilością ziemi lekkiej i smużącej, oraz niewielką ilością dżokersa lub topionej pinki. W okresie letnim zmieniam stosunek ziemi i zanęty, zwiększając produkty spożywcze i ilość mięsa zanętowego. Jesienią i zimą wracam do ubogiego nęcenia. Przykładem dla Was niech będzie łowienie na zawodach pod lodem. Limit zanęty i ziemi to 1 litr. To wystarczy na łowienie trzech godzin , nawet w kilku przeręblach. Na rzekach nęcę całkiem inaczej niż na wodzie stojącej , po podaniu zanęty zasadniczej i wejściu w nią ryb staram się nie donęcać maksymalnie długo. Gdy brania zaczynają byś rzadsze zaczynam ,,mój taniec z kulami” donęcam coraz częściej , z coraz większą ilością mięsa. Samo donęcanie leszczy w rzece nie wymaga zanęty , ten gatunek lubi grube białe topione robaki, siekaną glizdę oraz grubą ochotkę. Umiejętnie podany taki zestaw mięsa skutecznie przytrzyma w zanęcie dorodne egzemplarze leszczy. Czasami występują warunki specyficzne, na przykład ukleje reagują na szum ( wrzucamy tylko sam wilgotny piasek), gdyż donęcanie z dżokersem ich skarmia. Innym razem ryby na wskutek słabej zanęty (źle dobranej lub źle położonej) stają na uboczu. Przywołujemy je donęcając przemoczoną na papkę (konsystencja zaprawy murarskiej) zanętą z glinką smużącą. należ to czynić rytmicznie , przyzwyczajając ryby do takich porcji i smugi w której mogą się bezpiecznie chować. Jak widzicie ten tema to nieskończone opowieści.Samo donęcanie powinno odbyć się jak najpóźniej, natomiast wybór sposobu donęcania (czy pojedyncze kulki często , czy serie ale rzadziej) dużo mięsa , czy tylko sama zanęta . To wszystko trzeba rozpracować na treningu.

Pozdrawiam czytelników DZIADEK